Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

Ποιος φοβάται τον Αχελώο;


Ποιος θέλει να μετατρέψει το πλούσιο ποτάμιο οικοσύστημα του Αχελώου σε ένα σύστημα διαδοχικών λιμνών; Τι σημαίνει ένα φράγμα 150 μέτρων στην καρδιά της νότιας Πίνδου;

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018, από τις 19:30
στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Nosotros 
(Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια)

Συζήτηση και ενημέρωση με κατοίκους της Μεσοχώρας και μέλη του Δικτύου για τις τελευταίες εξελίξεις στο μέτωπο του φράγματος της Μεσοχώρας και τους σχεδιασμούς κράτους και εταιρειών για τον ποταμό Αχελώο. Ακόμη, ενημέρωση για το eco-camping, που θα διοργανώσει το Δίκτυο Μεσοχώρα-Αχελώος SOS στις 20-22/7/2018, στις όχθες του Αχελώου, στη Μεσοχώρα.

Θα ακολουθήσει μπαρ οικονομικής ενίσχυσης για τα έξοδα της οργάνωσης του camping.



Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Στο στόχαστρο η ΔΕΗ για τα έργα στον άνω ρου του Αχελώου

ΤΡΙΑΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΟΜΗΡΙΑΣ ΤΗΣ ΜΕΣΟΧΩΡΑΣ 
ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΗ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ

ΤΕΛΟΣ ΣΤΑ ΕΡΓΑ ΣΤΟΝ ΑΝΩ ΡΟΥ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ

Μέρα δράσης κατά των έργων στον άνω ρου του Αχελώου ήταν η Πέμπτη 19/4/2018, για το Δίκτυο «Μεσοχώρα - Αχελώος SOS» και άλλες συνεργαζόμενες συλλογικότητες, καθώς μέλη τους προχώρησαν σε συντονισμένες παρεμβάσεις σε χώρους και γραφεία της ΔΕΗ, σε μια σειρά πόλεις της χώρας. Στην Αθήνα πραγματοποιήθηκε συμβολική κατάληψη των κεντρικών γραφείων της ΔΕΗ, στην οδό Χαλκοκονδύλη, ενώ συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έγιναν έξω από χώρους γραφείων της ΔΕΗ στη Θεσσαλονίκη, στα Γιάννενα, στο Μεσολόγγι και στη Λάρισα.


Ο συμβολισμός των παρεμβάσεων δεν είναι καθόλου τυχαίος, αφού η ΔΕΗ -εδώ και αρκετές δεκαετίες- πρωτοστατεί σε έναν καταστροφικό σχεδιασμό, που περιλαμβάνει την κατασκευή δύο νέων φραγμάτων - Υ/Η έργων (Μεσοχώρα και Συκιά), σε συνδυασμό με την εκτροπή του Αχελώου προς το Θεσσαλικό κάμπο. Ένα έργο, που αναθερμάνθηκε από την παρούσα κυβέρνηση, σαν -υποτίθεται- καθαρά ενεργειακό έργο, αν και ούτε την εκτροπή αποκλείει, ούτε τις βαριές επιπτώσεις του αρχικού σχεδιασμού περιορίζει.

Προπομπός των έργων είναι το φράγμα και το Υ/Η έργο της Μεσοχώρας, το οποίο αδειοδοτήθηκε περιβαλλοντικά τον Αύγουστο του 2017, σε μια περίοδο καλλιεργούμενης ενεργειακής «φρενίτιδας», που σημαδεύεται από τη νέα μεγάλη ιδέα της εξόρυξης υδρογονανθράκων, των διακρατικών αγωγών φυσικού αερίου και μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, της πλήρους απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας και του κατατεμαχισμού και περαιτέρω ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ.

Ο κίνδυνος της άμεσης έναρξης εργασιών, για την πλήρωση του ταμιευτήρα στη Μεσοχώρα και τη λειτουργία του Υ/Η έργου, έχει σημάνει συναγερμό στην τοπική κοινωνία, αλλά και στο πανελλαδικό κίνημα υποστήριξης του αγώνα κατά των νέων έργων, που θα αποτελέσουν το τελειωτικό χτύπημα στον Αχελώο, σαν φυσικού υδατικού συστήματος και θα υποβαθμίσουν ακόμη περισσότερο το περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής που διασχίζει στη μακριά διαδρομή του των 280 χιλιομέτρων, από τη νότια Πίνδο, ως τις εκβολές του στο Ιόνιο.

Η σημερινή παρέμβαση σε χώρους της ΔΕΗ είναι μια ακόμη σελίδα, στη νέα περίοδο των αντιστάσεων, που εκτυλίσσονται και θα συνεχιστούν, μέχρι να γίνουν πράξη η οριστική και αμετάκλητη ακύρωση της εκτροπής, η σφράγιση της σήραγγας εκτροπής και η κατεδάφιση του φράγματος στη Μεσοχώρα.

Κατά κάποιον τρόπο, προετοιμάζει τις κινηματικές παρεμβάσεις που θα πραγματοποιηθούν το καλοκαίρι στη Μεσοχώρα, με την αφορμή του camping στις όχθες του Αχελώου, που οργανώνει το  Δίκτυο «Μεσοχώρα - Αχελώος SOS» στο διάστημα 20-22 Ιουλίου 2018 και για την προετοιμασία του οποίου έχει προγραμματιστεί συνάντηση με τις συλλογικότητες της Αττικής, την Τρίτη 24/4/2018, στα γραφεία του συλλόγου Αρχιτεκτόνων (Βρυσακίου 15, Μοναστηράκι).   

19/4/2018








Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

20-22.7.2018: CAMPING, στις όχθες του Αχελώου, στη Μεσοχώρα Τρικάλων


Τα έργα στον άνω ρου του Αχελώου -δηλαδή στο μοναδικό ανέγγιχτο κομμάτι του-, συμπεριλαμβανομένης της εκτροπής, συνιστούν έναν από τους πιο κραυγαλέους μεταπολεμικούς σχεδιασμούς του ελληνικού κράτους και της ΔΕΗ. Για πάνω από τρεις δεκαετίες, οι αγώνες ενός δυναμικού κινήματος αντίστασης, η πλατιά δημοσιοποίηση του ζητήματος και μια σειρά θετικών αποφάσεων του ΣτΕ απέτρεψαν την ολοκλήρωση και τη λειτουργία τους.

Η σημερινή κυβέρνηση, συνεχίζοντας -ουσιαστικά- την πολιτική των προηγούμενων, ξανάνοιξε τον «ασκό του Αιόλου», υπογράφοντας την περιβαλλοντική αδειοδότηση του φράγματος και του υδροηλεκτρικού (ΥΗΕ) της Μεσοχώρας και αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα για το αντίστοιχο έργο στη Συκιά και τη σήραγγα εκτροπής. Μετά από αυτό, τα έργα μπορεί να ξεκινήσουν οποιαδήποτε στιγμή. Η περίσταση είναι ιδιαίτερα κρίσιμη και το ενδεχόμενο αυτό πρέπει να αποτραπεί με κάθε μέσο.


Στο πλαίσιο αυτού του πολύμορφου αγώνα, το Δίκτυο «Μεσοχώρα - Αχελώος SOS» παίρνει την πρωτοβουλία της οργάνωσης ενός camping, στη Μεσοχώρα Τρικάλων, στις όχθες του Αχελώου, στο διάστημα 20-22 Ιούλη 2018. Η πρωτοβουλία αυτή, εκτός από την αυτονόητη οργάνωση των δράσεων ενάντια στα έργα στον άνω ρου του Αχελώου, αποσκοπεί και σε μια ουσιαστική ώσμωση και συντονισμό των αγώνων για τα ζητήματα της προστασίας του περιβάλλοντος και της διαχείρισης του νερού και της ενέργειας, σε μια περίοδο που εκδηλώνεται μια ενεργειακή «φρενίτιδα», με προμετωπίδα τα εκτεταμένα έργα έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων.

Για το λόγο αυτό, δε θέλουμε το camping να αποτελέσει αποκλειστική υπόθεση του Δικτύου. Θέλουμε τις ιδέες και τη συμμετοχή -στην οργάνωση και στην υλοποίησή του- και άλλων συλλογικοτήτων και πολιτών, ιδιαίτερα αυτών που έχουν στα ενδιαφέροντά τους τα παραπάνω ζητήματα. Σαν πρώτο βήμα, σ’ αυτήν την κατεύθυνση, οργανώνουμε μια συνάντηση ενημέρωσης και ανταλλαγής απόψεων με τις συλλογικότητες της Αττικής, την Τρίτη 24/4/2018, στις 19:30, στα γραφεία του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων, Βρυσακίου 15 – Μοναστηράκι (πολύ κοντά στο σταθμό του μετρό).

Ακολουθεί το κάλεσμα του Δικτύου «Μεσοχώρα - Αχελώος SOS» στο camping:

ΤΕΛΟΣ ΣΤΑ ΕΡΓΑ ΣΤΟΝ ΑΝΩ ΡΟΥ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ
CAMPING, 20-22.7.2018, 
ΣΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ ΣΤΗ ΜΕΣΟΧΩΡΑ

Η μεταπολεμική - μετεμφυλιακή «ανασυγκρότηση» και ανάπτυξη του ελληνικού κράτους συνδέθηκε άρρηκτα με ένα πλήθος αντιπεριβαλλοντικών επιλογών, που διατάραξαν ανεπανόρθωτα την αρμονική σχέση ανθρώπου - φύσης. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις, αυτό έγινε με τη συναίνεση ή την ανοχή της ίδιας της κοινωνίας. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να συνειδητοποιηθεί το μέγεθος των ανεπανόρθωτων βλαβών που συντελέστηκαν.

Υπήρξαν, όμως, σχέδια και έργα που συνάντησαν ισχυρές αντιστάσεις, με αποτέλεσμα να μην καταφέρουν να υλοποιηθούν, για πολλές δεκαετίες. Ανάμεσά τους, οι πιο εμβληματικοί ήταν οι αγώνες κατά της εξόρυξης χρυσού στη Χαλκιδική και κατά των έργων στον άνω ρου του Αχελώου, με τα τελευταία να έχουν συνδεθεί με την υπερφίαλη ιδέα της εκτροπής προς το Θεσσαλικό κάμπο. Και οι δύο περιπτώσεις κουβαλούν μια πολύχρονη ιστορία «ωρίμανσης» της αρχικής ιδέας, με την υλοποίησή της να αρχίζει να παίρνει «σάρκα και οστά» στη δεκαετία του ’80.

Ένα βήμα πριν η κατάσταση γίνει ανεπίστρεπτη

Οι πολύχρονοι και επίμονοι αγώνες που δόθηκαν, από τότε ως σήμερα, ήταν αρκετοί για να παρεμποδίσουν την ολοκλήρωση των έργων, όχι όμως και για να οδηγήσουν στην οριστική ακύρωσή τους. Με αποτέλεσμα, εξ αιτίας μιας σειράς οικονομικών και πολιτικών συγκυριών, σε συνδυασμό με υπαρκτές αδυναμίες του κινήματος, να βρισκόμαστε σήμερα σε ένα κομβικό σημείο, που μπορεί να σημάνει μια ανεπίστρεπτη εξέλιξη.

Μιλώντας, ειδικότερα, για τον Αχελώο, η τυπική προϋπόθεση για μια τέτοια εξέλιξη έχει, ήδη, συντελεστεί, με την περιβαλλοντική αδειοδότηση του φράγματος και του υδροηλεκτρικού έργου (ΥΗΕ) στη Μεσοχώρα, τον περασμένο Αύγουστο. Σ’ αυτήν πρέπει να προσθέσουμε την πρόθεση της κυβέρνησης να κάνει τα ίδια με το αντίστοιχο έργο (φράγμα και ΥΗΕ) στη Συκιά και την απροθυμία της να σφραγίσει τη σήραγγα εκτροπής. Με αυτά τα δεδομένα, πόση αξία μπορεί να έχει η λεκτική αναδίπλωση της κυβέρνησης στο θέμα της εκτροπής, όταν τα τρία βασικά έργα του αρχικού σχεδίου της εκτροπής μπαίνουν σε τροχιά ολοκλήρωσης; Ή, μήπως, δεν είναι αυτά τα έργα με τις μεγαλύτερες και πιο βλαπτικές επεμβάσεις, ακόμη και χωρίς εκτροπή νερών;

Μια ακόμη «θυσία» στην ανάπτυξη

Είναι συνηθισμένη πρακτική, έργα με τέτοια χαρακτηριστικά, να επενδύονται με στόχους «εθνικούς» ή υπερτοπικούς. Στην περίπτωση του Αχελώου, οι μεγάλες ιδέες ήταν η «σωτηρία» του Θεσσαλικού κάμπου, η διατροφική επάρκεια και η ενεργειακή επάρκεια της χώρας, μέσω της εκτροπής και των νέων ΥΗΕ. Στην πράξη, αυτό που υπηρετήθηκε ήταν η άναρχη, εντατική εκμετάλλευση των νερών των ποταμών από την κρατική ΔΕΗ -που μετέτρεψε τον Αχελώο από ζωντανό οικοσύστημα σε άθροισμα διαδοχικών, τεχνητών λιμνών- και ένα μοντέλο αγροτικής παραγωγής, προσανατολισμένο σε μια κοντόφθαλμη επιδοματική πολιτική.

Στις σημερινές συνθήκες, μπορεί η ιδέα της φαραωνικής εκτροπής του Αχελώου -χωρίς να έχει φύγει από το τραπέζι- να αδυνάτισε, όμως η ενεργειακή πτυχή της υπόθεσης έχει επανέλθει με πολύ πιο επιθετικό τρόπο, απ’ ότι στο παρελθόν. Ένας ενεργειακός «πυρετός» χαρακτηρίζει την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δέσμια της οποίας είναι και η -κατ’ όνομα- εθνική ενεργειακή πολιτική. Οι εκτεταμένες έρευνες για την εξόρυξη υδρογονανθράκων είναι η πιο πρόσφατη και πιο ακραία εκδήλωσή της. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η προσθήκη μιας ακόμη Υ/Η μονάδας -αυτής στη Μεσοχώρα- στο ενεργειακό χαρτοφυλάκιο της ΔΕΗ παρουσιάζεται σαν κάτι το, αυτονόητα, θετικό. Το περιβάλλον γίνεται ακόμη δυσμενέστερο με τις ραγδαίες αλλαγές στις πολιτικές διαχείρισης των νερών. Η τυπική βελτίωση, που συνιστά η σύνταξη σχεδίων διαχείρισης, δεν μπορεί να αποκρύψει το ουσιαστικό περιεχόμενό τους, από το οποίο τείνει να εκλείψει η έννοια του «κοινού αγαθού» για το νερό και η μετατροπή του σε εμπορεύσιμο προϊόν, του οποίου η διαχείριση οφείλει να ακολουθεί τους κανόνες της αγοράς.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα με αυτές τις πολιτικές δεν είναι η εκμηδένιση κάθε δυνατότητας χάραξης μιας αυτόνομης πολιτικής και η ουσιαστική ακύρωση κοινωνικών εγχειρημάτων μικρής κλίμακας, στη βάση της αυτοδιάθεσης και της αυτοδιαχείρισης. Η πιο εφιαλτική συνέπεια είναι ότι ολόκληρη η κοινωνία γίνεται έρμαιο μιας αντίληψης εχθρικής στο περιβάλλον, που διαταράσσει τη σχέση ανθρώπου - φύσης. Η αντίληψη αυτή έχει πολιτογραφηθεί με το όνομα «ανάπτυξη» και δε γίνεται περισσότερο ελκυστική αν συνοδεύεται από επίθετα, όπως «πράσινη», «βιώσιμη», «αειφόρος» κ.λπ.. 


Η καταστροφή δεν εξωραΐζεται με κούφια λόγια

Ας μην πάμε μακριά. Με τη λέξη «πράσινο» στολίζεται το ΥΗΕ της Μεσοχώρας κι ας βαρύνεται με τον κατακλυσμό του μεγαλύτερου μέρους της Μεσοχώρας, με μια ακόμη διακοπή της ελεύθερης ροής του Αχελώου, με την καταστροφή σημαντικού μέρους του αποθέματος της χλωρίδας και της πανίδας, με τη διατάραξη του οικοσυστήματος και την αλλαγή του μικροκλίματος της περιοχής, με την ενεργοποίηση σεισμικής δραστηριότητας κ.ά.. «Πράσινα» και τα άλλα φράγματα της ΔΕΗ στη λεκάνη του Αχελώου (στα Κρεμαστά, στο Καστράκι, στο Στράτο και στον Ταυρωπό). «Πράσινα» και τα έργα της ΤΕΡΝΑ και της ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ στο κύριο σώμα και στους παραποτάμους του Αχελώου. Άραγε, «πράσινη» ήταν και η πρόσφατη πλημύρα τεράστιων αγροτικών εκτάσεων στην Αιτωλοακαρνανία, μετά από υπερχείλιση των φραγμάτων της ΔΕΗ;

Οι υπερασπιστές των έργων στον άνω ρου του Αχελώου, δύσκολα θα καταφέρουν να διεμβολίσουν, με τέτοια όπλα στη φαρέτρα τους, το κίνημα της εναντίωσης σε αυτά και να δελεάσουν με ψεύτικές υποσχέσεις τον αγώνα των Μεσοχωριτών, εκμεταλλευόμενοι την ψυχολογική κόπωση τόσων χρόνων και το γεγονός ότι οι πρωταγωνιστές των πρώτων αντιδράσεων φεύγουν σιγά - σιγά από τη ζωή. Ο αγώνας αυτός έχει βαθιές ρίζες στην τοπική κοινωνία, στο ευρύτερο περιβαλλοντικό κίνημα και στο πολιτικό κίνημα αμφισβήτησης της ανάπτυξης, κάτι που θα φανεί και στο αμέσως προσεχές διάστημα. Στο πλαίσιο αυτού του αγώνα και σε μια κρίσιμη στιγμή για την έκβασή του,

το Δίκτυο «Μεσοχώρα - Αχελώος SOS» οργανώνει:
Camping, στη Μεσοχώρα, στις όχθες του Αχελώου,
στο διάστημα Π/Σ/Κ 20-22 Ιουλίου 2018

·       Συναντιόμαστε και συζητάμε με τα κινήματα για τη διαχείριση του νερού και της ενέργειας.
·       Συντονίζουμε τις δράσεις μας ενάντια στα έργα στον άνω ρου του Αχελώου.

(τηλέφωνα επικοινωνίας: 6957821766 - 6942200292)



Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Η αρπαγή του νερού στην Ελλάδα

άρθρο του Γιάννη Παπαδημητρίου
(αναδημοσίευση από το babylonia.gr)


Ο όρος του τίτλου (στα αγγλικά water grabbing) χρησιμοποιείται διεθνώς για να ορίσει την κατάσταση, στην οποία ισχυροί παράγοντες, δημόσιοι ή ιδιωτικοί, αποκτούν τον έλεγχο ή ανακατανέμουν τη χρήση υδάτινων πόρων για τους δικούς τους σκοπούς σε βάρος των τοπικών κοινοτήτων και των οικοσυστημάτων, στα οποία έχει βασιστεί η ζωή τους. Πρόκειται για έναν πλανητικό πόλεμο με αποκορυφώματα την εκδίωξη πληθυσμών λόγω της κατασκευής μεγάλων φραγμάτων, την ιδιωτικοποίηση των αποθεμάτων του νερού και των δικτύων ύδρευσης, την υποβάθμιση και μόλυνση του νερού εξαιτίας βιομηχανικών, μεταλλευτικών και βιομηχανικής κλίμακας αγροτικών δραστηριοτήτων και τον έλεγχο των πηγών και των διασυνοριακών υδάτων για στρατιωτικούς και οικονομικούς λόγους.

Δεν είναι τυχαίο που η παγκόσμια κλιματική αλλαγή βιώνεται κατά κύριο λόγο είτε ως πλημμύρα είτε ως ξηρασία, συνδέεται δηλαδή άμεσα με τη διαταραχή του θαυμαστού υδρολογικού κύκλου της φύσης. Στη χώρα μας λίγο-πολύ όλα αυτά τα μέτωπα είναι ανοιχτά. Θα περιοριστώ σε μια, εκ των πραγμάτων άνιση λόγω του περιορισμένου χώρου, αναφορά με έμφαση στα λιγότερο συζητημένα.

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Νέο πλήγμα στον Αχελώο από έργο της ΤΕΡΝΑ

Την ώρα που η κυβέρνηση προωθεί τα έργα στη Μεσοχώρα και στον άνω ρου του Αχελώου, μια άλλη τεράστια επέμβαση δρομολογείται στον Αχελώο, στην περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας, κοντά στη λίμνη Καστρακίου. Πρόκειται για το διπλό αντλησοταμιευτικό έργο της ΤΕΡΝΑΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΒΕΤΕ, στις θέσεις «Άγιος Γεώργιος» και «Πύργος», με συνολική ισχύ 680 MW και εκτιμώμενη ετήσια παραγωγή ενέργειας 816 GWh (τα αντίστοιχα μεγέθη για το έργο στη Μεσοχώρα είναι 160 MW και 384 GWh). Σκοπός των έργων αυτού του είδους είναι η «αποθήκευση» της ενέργειας που παράγεται -κυρίως- από τις βιομηχανικού τύπου αιολικές εγκαταστάσεις, που έχουν «καταλάβει» αμέτρητες κορυφογραμμές μεγάλων και μικρότερων ορεινών όγκων.

Ως προς τις τεχνικές της κατασκευής τους, χρησιμοποιούνται δύο ταμιευτήρες - τεχνητές λίμνες, ο κάτω και ο πάνω. Στην προκειμένη περίπτωση του έργου της ΤΕΡΝΑ, χρησιμοποιείται -και για τα δύο έργα- σαν κάτω ταμιευτήρας η τεχνητή λίμνη Καστρακίου. Δημιουργούνται, όμως, δύο νέες τεχνητές λίμνες, στις θέσεις που προαναφέρθηκαν, με έκταση 318 στρέμματα η μία και 174,5 στρέμματα η άλλη. Για να δημιουργηθούν κατασκευάζονται δύο φράγματα στο ρέμα Καπνιτσόρρεμα (μέσου ύψους 40 μέτρων και μέγιστου ύψους 55,5 μέτρων) και στο ρέμα Σομπόρρεμα (μέσου ύψους 22 μέτρων και μέγιστου ύψους 52 μέτρων). Θα κατασκευαστούν, φυσικά, δύο υδροηλεκτρικές μονάδες, τσιμεντένιες σήραγγες προσαγωγής διαμέτρου 7,8 μέτρων και 5 μέτρων αντίστοιχα, διώρυγες φυγής, νέοι υποσταθμοί, πυλώνες και γραμμές μεταφοράς, δρόμοι πρόσβασης, αποθεσιοθάλαμοι, εργοταξιακοί χώροι κλπ..

Τα πλήρη χαρακτηριστικά του έργου περιγράφονται στην απόφαση περιβαλλοντικής αδειοδότησης που ακολουθεί και που υπογράφτηκε στις 11.1.2018.

Η εξέλιξη αυτή ξαναφέρνει στην επιφάνεια:
·       Την ειλημμένη απόφαση να μετατραπεί ο Αχελώος από ποτάμι σε άθροισμα λιμναίων συστημάτων και τροφοδότη -κατά προτεραιότητα- υδροηλεκτρικών έργων.
·       Την υποκρισία όσων υποστηρίζουν ή υπονοούν ότι από την κατασκευή του έργου της Μεσοχώρας εξαρτάται η βιωσιμότητα του ενεργειακού συστήματος της χώρας.
·       Τη ραγδαία είσοδο στον τομέα της ενέργειας και, ειδικότερα, των υδροηλεκτρικών έργων του ιδιωτικού κεφαλαίου, τόσο με την κατασκευή νέων έργων, όσο και με την εξαγορά υφιστάμενων ή υπό κατασκευή μονάδων της ΔΕΗ (π.χ. αυτής της Μεσοχώρας).
·       Την ανάγκη της ενιαίας στάσης και δράσης των συλλογικοτήτων βάσης, που -με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- έχουν εμπλακεί στα επιμέρους κινήματα αντίστασης στα σχέδια «αρπαγής» του νερού.



Ακολουθεί το βίντεο με το οποίο η ίδια η ΤΕΡΝΑ παρουσιάζει -ωραιοποιημένα- το έργο.


Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Λάρισα: ποιος φοβάται τον αντίλογο;

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η δημόσια συζήτηση στη Λάρισα, με αντικείμενο τα έργα στον άνω ρου του Αχελώου, που οργάνωσαν το Δίκτυο «Μεσοχώρα – Αχελώος SOS», ο Σύνδεσμος κατακλυζομένων Μεσοχώρας, η Αντιεξουσιαστική κίνηση Λάρισας και η Αντιρατσιστική πρωτοβουλία Λάρισας, με τη συνδρομή -στο πολιτιστικό μέρος της εκδήλωσης- του Συλλόγου πολιτισμολόγων Λάρισας. Παρά την κακοκαιρία και, κυρίως, παρά τις προσπάθειες υπονόμευσης της εκδήλωσης, που εκδηλώθηκαν με την άσκηση έμμεσων πιέσεων, με τη πλήρη, σχεδόν, αποσιώπησή της στα τοπικά μέσα κλπ..



Το χειρότερο όλων ήταν η παρέμβαση κορυφαίου στελέχους της αντιπολίτευσης, στην τελευταία συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, με την οποία ζητούνταν ευθύνες από τη δημοτική αρχή Λάρισας, επειδή παραχώρησε την αίθουσα του πνευματικού κέντρου για την πραγματοποίηση της εκδήλωσης. Φαίνεται ότι κάποιοι στη Λάρισα φαντασιώνονται ότι «παίζουν» μόνοι τους στο «γήπεδο» της επικοινωνίας, ότι μπορούν να εξακολουθούν να συντηρούν μύθους και ότι μπορούν να φιμώσουν τον αντίλογο στους παράλογους σχεδιασμούς τους και στα πολιτικά παιχνίδια που παίζουν, στις πλάτες των πολιτών της Θεσσαλίας. Ας το συνειδητοποιήσουν καλά ότι τον αντίλογο αυτό θα τον ακούν πολύ πιο συχνά απ’ όσο φαντάζονται. Γιατί, όπως ειπώθηκε στο άνοιγμα της παρέμβασης του Δικτύου «Μεσοχώρα – Αχελώος SOS»: «η Θεσσαλία δεν είναι μόνο μία και όλοι οι πολίτες της δε στοιχίζονται, αναγκαστικά, πίσω από το αφήγημα της εκτροπής, όποιο κι αν είναι το τίμημα».

Για τις ευθύνες που υπάρχουν, αξίζει να παρατεθεί και το παρακάτω απόσπασμα της παρέμβασης του Δικτύου:

Ο κάμπος … αντιμέτωπος με το ποτάμι

Από το ιστορικό που ακολουθεί φαίνεται καθαρά ότι έχουν περάσει πάνω από τριάντα χρόνια, από τότε που από τα λόγια περάσαμε στα έργα, δηλαδή από τότε που άρχισαν εργασίες μεγάλης κλίμακας στον άνω ρου του Αχελώου. Σήμερα, μπορούμε να πούμε χωρίς επιφύλαξη ότι όσοι εμπνεύστηκαν, στήριξαν ή εκμεταλλεύτηκαν αυτό το σχεδιασμό έχουν τεράστια ευθύνη. Όχι μόνο γιατί σπατάλησαν τεράστια ποσά δημόσιου χρήματος για ένα λάθος σκοπό, όχι μόνο γιατί προκάλεσαν τεράστιες καταστροφές με τα έργα -κάποια από αυτά έφτασαν στο τέλος, κάποια άλλα έμειναν στη μέση-, όχι μόνο γιατί, επί τριάντα χρόνια, κρατούν σε ομηρία το χωριό και τους κατοίκους της Μεσοχώρας.

Έχουν τεράστια ευθύνη και για κάτι ακόμη, εξίσου σημαντικό:
·       Καλλιέργησαν σε μια μεγάλη μερίδα της τοπικής κοινωνίας την παράλογη ιδέα ότι υπάρχει δυσαρμονία και σύγκρουση, ανάμεσα σε δύο κορυφαίες προτεραιότητες: η πρώτη, να παραμείνει ο θεσσαλικός κάμπος βασικό εργαλείο για τη διασφάλιση της διατροφικής επάρκειας της χώρας και, η δεύτερη, να διασωθεί ότι απέμεινε ανέγγιχτο στον Αχελώο, να παραμείνει ο Αχελώος ποτάμι και να εξακολουθεί να δίνει ζωή στις περιοχές που τον περιβάλουν στα 280 χιλιόμετρα της διαδρομής του, από τις πρώτες πηγές του στη νότια Πίνδο, μέχρι τις εκβολές του στο Ιόνιο.
·       Προσπάθησαν και προσπαθούν να πείσουν ότι η ευόδωση της πρώτης επιδίωξης προϋποθέτει την αποτυχία της άλλης και για το σκοπό αυτό τις «ζύγισαν» και αποφάνθηκαν ότι η ευημερία του κάμπου είναι σκοπός κατά πολύ πιο σημαντικός από τη διάσωση του ποταμιού.
·       Στο μεταξύ, περιμένοντας το «μάνα εξ ουρανού», δηλαδή τα νερά του Αχελώου, εγκατέλειψαν κάθε προσπάθεια αναζήτησης εναλλακτικών λύσεων για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του κάμπου, τα οποία –με αυτόν τον τρόπο- εξακολούθησαν να υπάρχουν και να μεγαλώνουν.
·       Τέλος,  διαίρεσαν την κοινωνία σε σώφρονες και νοικοκυραίους από τη μία πλευρά και σε άφρονες, φανατικούς, ιδεοληπτικούς και αργόσχολους από την άλλη.

Το αν πέτυχαν το σκοπό τους δε θα το πούμε εμείς. Το μαρτυρά το γεγονός ότι, μετά από τόσες δεκαετίες πιέσεων σε πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, το σχέδιο αυτό εξακολουθεί να βρίσκεται στον αέρα και οι υποστηρικτές του να βρίσκονται, συχνά – πυκνά, σε θέση απολογούμενου.


Ο Αχελώος μετατρέπεται από ζωντανό ποτάμι,
σε άθροισμα διαδοχικών λιμναίων συστημάτων

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της παρέμβασης του Δικτύου και η παρουσίαση.





Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

Έργα στον άνω ρου του Αχελώου: υπάρχει και ... η άλλη Θεσσαλία


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το τελευταίο διάστημα, η Λάρισα μετατράπηκε σε θέατρο προβολής της κυβερνητικής θέσης για τα θέματα της εκτροπής του Αχελώου, μέσα σε ένα περιβάλλον που ασκεί ασφυκτική πίεση για την πλήρη αναβίωση των αποτυχημένων σχεδιασμών του παρελθόντος.

Είναι η σειρά του κινήματος κατά της εκτροπής και των έργων στον άνω ρου του Αχελώου να δώσει το δικό του στίγμα, μέσα από έναν ανοιχτό, δημόσιο διάλογο με τις συλλογικότητες και τους πολίτες της Λάρισας, που φιλοδοξεί να αναδείξει τη διγλωσσία της κυβέρνησης και τους κινδύνους που εγκυμονεί η στάση της για την αναβίωση του σχεδίου της εκτροπής και, φυσικά, τις καταστρεπτικές συνέπειες που θα έχει η δρομολογημένη κατασκευή και λειτουργία των φραγμάτων στη Μεσοχώρα και στη Συκιά.

Με πρωτοβουλία του Δικτύου «Μεσοχώρα – Αχελώος SOS» και με τη συνεργασία του Συνδέσμου κατακλυζομένων Μεσοχώρας, της Αντιεξουσιαστικής κίνησης Λάρισας και της Αντιρατσιστικής πρωτοβουλίας Λάρισας οργανώνεται δημόσια συζήτηση, την Πέμπτη 16 Νοεμβρίου 2017, στις 19:00, στο Χατζηγιάννειο πνευματικό κέντρο Λάρισας.

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης και με τη φροντίδα του Συλλόγου πολιτισμολόγων Θεσσαλίας, θα προβληθούν οι ταινίες: «Ο Ηρακλής, ο Αχελώος και η γιαγιά μου», του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου και «Το φράγμα», του Γιώργου Τελτζίδη.

8/11/2017


_______________________________________________________________

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ


ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ
ΤΕΛΟΣ ΣΤΑ ΕΡΓΑ ΣΤΟΝ ΑΝΩ ΡΟΥ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ

Δεκαετίες ολόκληρες, τα έργα στον άνω ρου του Αχελώου και η μεταφορά νερών στο θεσσαλικό κάμπο χρησιμοποιήθηκαν για να καλλιεργηθούν αυταπάτες, να συγκαλυφθούν ευθύνες, να δρομολογηθούν «μπίζνες» και να παιχτούν πολυποίκιλα πολιτικά παιχνίδια. Η Λάρισα, κατά κανόνα, αποτελεί το σημείο απ’ όπου αναγγέλλονται οι νέες πράξεις του δράματος (ή της φάρσας), που μόνιμα παίζεται στις πλάτες της Μεσοχώρας, αλλά και στις πλάτες των ανυποψίαστων πολιτών της Θεσσαλίας.

Έτσι έγινε και τώρα. Πρώτα με τη «διαβούλευση» για το νέο σχέδιο διαχείρισης των νερών και, αμέσως, μετά με το αναπτυξιακό συνέδριο της Θεσσαλίας. Η κυβέρνηση, με το στόμα του πρωθυπουργού, εξήγγειλε -στα λόγια- την ακύρωση της εκτροπής του Αχελώου. Στην πράξη: δόθηκε περιβαλλοντική αδειοδότηση στο υδροηλεκτρικό έργο (ΥΗΕ) στη Μεσοχώρα, άναψε το «πράσινο φως» για το φράγμα και το ΥΗΕ στη Συκιά, δεν είπε κουβέντα για το σφράγισμα της σήραγγας εκτροπής, ενώ άφησε ανοιχτό το θέμα να επανεξεταστεί η εκτροπή στο μέλλον. Δεν πρόκειται, απλά, για μια χρονική μετάθεση της εκτροπής. Πρόκειται για μια συνειδητή, τμηματική υλοποίηση του έργου της εκτροπής, η οποία επιχειρείται να «περάσει» με το επιχείρημα «άλλο τα φράγματα και η υδροηλεκτρική ενέργεια και άλλο η εκτροπή και η μεταφορά νερών». Μόνο που, δύσκολα, μπορούν να ξεγελάσουν, αφού όλοι γνωρίζουν, πλέον, ότι φράγματα, σήραγγα εκτροπής και μεταφορά νερών είναι αξεχώριστα δεμένα μεταξύ τους.

Αλλά κι αν, ακόμη, θέλαμε να τους πιστέψουμε, ποιος μπορεί να κλείσει τα μάτια μπροστά στην ανεπανόρθωτη καταστροφή που θα προκαλέσουν τα φράγματα, οι τεχνητές λίμνες και τα ΥΗΕ στη Μεσοχώρα και στη Συκιά, δηλαδή στο μοναδικό ανέγγιχτο κομμάτι του Αχελώου; Ποιος μπορεί να παραβλέψει τον αφανισμό της Μεσοχώρας; Σε ποια από τις περιοχές που κατασκευάστηκαν μεγάλα φράγματα υπήρξε η περίφημη οικονομική ανάπτυξη που υπόσχονται; Σε ποιο μέρος του κόσμου τα τεράστια φράγματα και τα μεγάλα ΥΗΕ θεωρούνται ανανεώσιμη πηγή ενέργειας; Ποιος είναι τόσο αφελής για να πιστέψει τα περί δημοσίου συμφέροντος, όταν οι δημόσιες υποδομές διαχείρισης του νερού (δίκτυα ύδρευσης – άρδευσης, υδροηλεκτρικά έργα κλπ.) έχουν μπει στο στόχαστρο του μεγάλου κεφαλαίου;

Αυτήν την κρίσιμη στιγμή, έχουμε χρέος να συζητήσουμε ειλικρινά, να μιλήσουμε για την ουσία και να αγωνιστούμε για να αποτρέψουμε τις καταστροφικές εξελίξεις που έχουν δρομολογηθεί. Στο πλαίσιο αυτό, το Δίκτυο «Μεσοχώρα – Αχελώος SOS», ο Σύνδεσμος κατακλυζομένων Μεσοχώρας(;) και συλλογικότητες της Λάρισας καλούν σε:

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ
την Πέμπτη 16 Νοεμβρίου 2017, στις 7 μ.μ.,
στο «Χατζηγιάννειο» πνευματικό κέντρο

Με τη φροντίδα του Συλλόγου πολιτισμολόγων Θεσσαλίας,
θα προβληθούν οι ταινίες:
«Ο Ηρακλής, ο Αχελώος και η γιαγιά μου», του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου
και «Το φράγμα», του Γιώργου Τελτζίδη


Δίκτυο «Μεσοχώρα – Αχελώος SOS»
Σύνδεσμος κατακλυζομένων Μεσοχώρας
Αντιεξουσιαστική κίνηση Λάρισας
Αντιρατσιστική πρωτοβουλία Λάρισας